مقایسه پلاستیکهای زیستی تخریب پذیر و پلاستیکهای سنتی

از زمان شروع تولید انبوه در دهه 1950، 6.3 میلیارد تن پلاستیک دور ریخته ایم اما تنها 600 میلیون تن بازیافت شده است. 4.9 میلیارد تن باقیمانده به دفن زباله فرستاده شده یا در محیط طبیعی رها شده است و باعث تخریب حیات وحش و حیات دریایی شده است. پلاستیک هم نعمت است و هم نفرین. 

تخریب پلاستیک چگونه بر محیط زیست تأثیر می گذارد؟

 تمام پلاستیک های زیستی تخریب پذیر هستند، این فرآیند سال ها بسیار طول می کشد. پلاستیک های سنتی مانند PET (پلی اتیلن ترفتالات) نمی توانند به راحتی تجزیه یا تجزیه شوند. چرا؟ هر دو فرآیند وابسته به باکتری هایی هستند که زباله ها را مصرف کرده و به مواد ساده تجزیه می کنند. اما PET با مواد شیمیایی ساخته می شود که باکتری ها نمی توانند آنها را مصرف کنند.

این بدان معنا نیست که پلاستیک ها نمی توانند تجزیه شوند، اما این کار زمان زیادی می برد. بطری های پلاستیکی تا 450 سال طول می کشد تا در دفن زباله تجزیه شوند. به جای باکتری، پلاستیک از طریق فرآیندی به نام "تجزیه نوری" تجزیه می شود که طی آن اشعه UV خورشید، پلاستیک را به قطعات کوچکتر تجزیه می کند. با این حال، دفن زباله ها با طراحی خود، دستیابی به این امر را بسیار سخت می کند. محل‌های دفن زباله فشرده هستند و هر روز به طور مکرر با خاک لایه‌بندی می‌شوندبرای اینکه فضایی برای زباله‌های بیشتر ایجاد شود، بنابراین خورشید به سختی فرصت دارد تا قبل از اینکه لایه دیگری اضافه شود، به زباله‌ها برسد.

محل دفن‌های زباله نه تنها چشم‌ها را آزار می‌دهند، بلکه برای محیط‌زیست نیز بسیار مضر هستند، بیشتر به این دلیل که سموم و گازهای گلخانه‌ای را در زمین و هوا آزاد می‌کنند. علاوه بر این، پلاستیک بازیافت نشده که به دفن زباله نمی رسد، به اقیانوس های ما ختم می شود. اگرچه تخریب نوری در اقیانوس سریعتر اتفاق می افتد، اما آسیب های زیست محیطی انبوهی را به جانداران دریایی وارد می کند. اشعه‌های خورشید پلاستیک را به قطعات کوچک‌تر تجزیه می‌کنند، اما آن تکه‌های کوچک زباله به نام «میکروپلاستیک» با غذا اشتباه گرفته می‌شوند و هر ساله میلیون‌ها جانور دریایی را از بین می‌برند.

چگونه تخریب بیوپلاستیک بر محیط زیست تأثیر می گذارد؟

قبل از ارزیابی پلاستیک‌های گیاهی و پلاستیک های زیستی، باید یک تمایز مهم قائل شد. پلاستیک های زیستی پلاستیک هایی هستند که از مواد تا حدی بیولوژیکی ساخته شده اند و پلاستیک های زیست تخریب پذیر پلاستیک هایی هستند که می توانند به طور کامل توسط باکتری ها (در یک بازه زمانی معقول در شرایط خاص) تجزیه شوند. اگرچهپلاستیک های زیستی تخریب‌پذیر از مواد گیاهی ساخته شده‌اند، اما همیشه 100 درصد به شکل طبیعی خود تجزیه نمی‌شوند، گاهی اوقات پسماندهایی از خود به جای می‌گذارند.

اصطلاحات زیستی پیچیده می توانند بسیارگمراه کننده باشند، آنها اغلب با یکدیگر اشتباه می شوند. سه عبارت زیر آن را واضح تر می کند تا بتوانیم پلاستیک های زیستی را بهتر ارزیابی کنیم.

 

  1. تجزیه پذیر - همانطور که گفتیم، همه پلاستیک ها تجزیه پذیر هستند، اما حتی قطعات کوچک شکسته شده پلاستیک ممکن است به طبیعت باز نگردند. این پلاستیک برای کمک به تجزیه به مواد افزودنی شیمیایی نیاز دارد.
  2. قابل کمپوست - پلاستیک می تواند به طور طبیعی به آب، دی اکسید کربن و یا بیشتر در سایت های کمپوست صنعتی تجزیه شود. هنگامی که به طور کامل کمپوست شد، مواد مغذی جذب خاک می شود و هیچ بقایای سمی باقی نمی ماند.
  3. زیست تخریب پذیر - شبیه به کمپوست شدنی است، اما این فرآیند بیشتر طول می کشد و ممکن است پسماندهای سمی و میکروپلاستیک ها را پشت سر بگذارد.

 

پلاستیک های زیستی تخریب پذیر (BDPs) مانند پلی هیدروکسی آلکانوات (PHA) و پلی لاکتیک اسید (PLA) به گونه ای طراحی شده اند که به طور طبیعی در محیط تجزیه شوند. PLA از گیاهان مشتق شده است: شکر ذرت، سیب زمینی یا نیشکر. کاهش ردپای کربن استدلال اصلی برای پلاستیک های زیستی است: میزان سوخت های فسیلی مورد نیاز برای ایجاد این پلاستیک بسیار کمتر از پلاستیک های سنتی است. علاوه بر این، به پلاستیک‌های زیستی، کامپوزیت‌های زیستی می‌گوید که پلاستیک‌های مبتنی بر زیستی کمتر از ۰.۰۲ درصد از زمین‌های کشاورزی را مصرف می‌کنند.

برخی از پلاستیک ها فقط به صورت صنعتی قابل کمپوست هستند

با این حال، PLA برای تجزیه زیستی به شرایط کمپوست صنعتی نیاز دارد. این شامل تاسیسات تخصصی کمپوست صنعتی و بازیافت است که توانایی گرم کردن بیوپلاستیک را تا دمای کافی بالا برای شکستن دارند. علاوه بر این، جداسازی پلاستیک‌های زیستی و پلاستیک‌های بازیافتی بسیار مهم است، زیرا اگر پلاستیک‌های زیستی پلاستیک سنتی را آلوده کنند، ممکن است کل آن رد شده و به دفن زباله ختم شود.

برچسب زیست تخریب پذیر می تواند گمراه کننده باشد زیرا بسیاری از ما تصور می کنیم این بدان معنی است که می توانیم آن را روی تپه باغ خود بیاندازیم و به طور طبیعی ناپدید می شود، اما اغلب به این معنی است که فقط می توان آن را به صورت صنعتی ترکیب کرد. 

پلاستیک های زیستی تخریب پذیر تنها سه تا شش ماه طول می کشد تا به طور کامل تجزیه شوند، بسیار سریعتر از پلاستیک های سنتی که صدها سال طول می کشد. این به وضوح یک فرآیند پیچیده است، و ما هنوز برای آن مجهز نیستیم. بریتانیا تنها 170 تاسیسات با قابلیت بازیافت پلاستیک های زیستی دارد و ایالات متحده با 185 مورد تنها اندکی جلوتر است. در حالی که پلاستیک های زیستی دارای مزایایی هستند، زیرساخت های بازیافت ما باید پیشرفت کنند تا از مزایای آن بهره مند شوند.

 


ثبت نظر



نظرات